طبیعت بچه‌های نوپا، خودمحوری (خودمرکزبینی) است . به این معنا که آنها فرض می‌کنند که مرکز جهان هستند. خردسالان برای کسب توانایی مشارکت ، باید توانایی همدردی داشته باشند که به معنی توانایی دیدن چیزها از دیدگاه دیگران است .

برای این کار، خردسال باید بفهمد که شما شخص دیگری با نیازها و احساساتی متفاوت هستید. تا شش سالگی ، خردسالان به ندرت توانایی همدردی واقعی دارند. اما مشارکت فعالیتی یاد گرفتنی است و کسب مهارت در آن زمان بر است .

بنابراین، اگر از اکنون فرزندتان را با مفهوم و ارزش شراکت آشنا کنید احتمالا در ادامه زندگی نیز بر همین اساس به پیش خواهد رفت .

نکات مهم برای آموزش مشارکت به فرزندتان :

– به او نشان دهید که چگونه شراکت کند .

شما الگویش باشید . شما بهترین ابزار آموزشی هستید ، بنابراین از هر فرصتی بهره گیرید تا به فرزندتان مشارکت را نشان دهید . اندکی از غذای خود به او بدهید یا فرصتی دهید که در تهیه‌ی نهار به شما کمک کند. همان طور که این کار را می‌کنید ، از واژه‌ی ” شراکت ” استفاده کنید تا رفتار خود را شرح دهید، مثلاً با گفتن عبارتی مانند ، ساندویچ من خیلی خوشمزه‌ست و دوست دارم اون رو با تو شریک بشم . وقتی شخصی از شما چیزی قرض می‌خواهد ، از آن نیز لحظه‌ای آموزشی بسازید .

– از قبل برنامه‌ریزی کنید .

اگر فرزندتان برای مشارکت اسباب بازی‌هایش مشکل دارد ، هنگامی که مهمان دارید از والدین دوستش بخواهید تا بعضی از اسباب‌ بازی‌های خودشان را همراهشان بیاورند . خردسالان چیزهای جدید را دوست دارند و به زودی فرزندتان متوجه می‌شود که او باید اسباب بازی‌هایش را به مشارکت بگذارد تا بتواند با اسباب بازی‌های دوستش بازی کند . وقتی دوستان به همراه فرزندش به خانه شما می‌آیند ، توجه داشته باشید که بچه‌های نوپا طبیعتاً از آنچه متعلق به خودشان است ، مراقبت می‌کنند ، بنابراین بهتر است اسباب بازی‌های محبوبش را دور از دسترس دیگران قرار دهید .

– به فرزندتان برای شراکت فرصت دهید .
لحظه‌هایی را بیافرینید که در آن می‌توانید شراکت را تشویق کنید . این کار را با مشارکت در وظایفی ساده انجام دهید ، مثل تمیز کردن سفره پس از نهار . بچه‌های نوپا به وظایف بزرگ نیاز ندارند ، فقط حمل کردن بشقاب به ظرفشویی به فرزندتان درباره‌ی مشارکت در وظایف و کمک به دیگران می‌آموزد . او را تشویق و ستایش کنید : خیلی ممنون که بشقابت رو بردی آشپزخونه ، به مامان کمک بزرگی کردی ! با بخشش به اشخاص مستحق ، او را به این کار تشویق کنید . از او بخواهید لباس و اسباب بازی‌های اضافه خود را جدا کند و سپس آنها را به بچه‌های نیازمند اهدا کنید . شرح دهید که چرا باید شراکت کنیم .

– همدردی بیاموزید .

با حرف زدن درباره‌ آنها ، به فرزندتان کمک کنید تا افکار و احساسات دیگران را کشف کند . مثلا اگر دوستی ناراحت می‌شود ، بگویید که احتمالا او چه احساسی دارد . وقتی به تینا اجازه ندادی که با ماشینت بازی کنه ، ظاهرا ناراحت شد . نمی‌دونم چه کار کنیم که حالش خوب بشه ! به او کمک کنید او نیز احساساتش را بیان کند :  ظاهرا چون دوستت ماشینت رو برداشته ، ناراحتی ، این کار بنیانگذار همدردی است و با بزرگ شدن فرزندتان ، در روابط او به خوبی خدمت می‌ کند .

– تلاش‌های او را در نظر داشته باشید .
گاهی چنان زمان خود را صرف آموزش رفتارهای فرزندمان می‌کنیم که وقتی او کار خوبی انجام می دهد نیز از تحسین رفتار خوبش غافل می شویم . لحظه‌هایی که فرزندتان با فرد دیگری مشارکت می‌کند او را تحسین کنید . بگذارید بداند که از دیدن مهربانی او با دوستش تا چه حد خوشحالید و بگویید که او چگونه دوستش را خوشحال کرده است . به این ترتیب کم‌کم او ارزش رفتار خوب خود را متوجه می شود و نسبت به تکرار آن احساس خوبی خواهد داشت .

وقتی مشکلی به وجود می آید .
اگر فرزند نوپای شما از شراکت امتناع کرد ، او را تنبیه نکنید . تنبیه کردن بخصوص در این مرحله از رشد فرزندتان ، مشارکت او تقویت نخواهد کرد . وقتی او مشارکت نمی‌کند ، بگذارید تا کوچولویتان بداند که از او ناامید شده‌اید ، اما فقط همین و داستان را زیاد بزرگ نکنید . برخی از این مبارزه‌ها باید نادیده گرفته شود . بگذارید خودش مشکلش با با دیگر بچه‌ها را حل کند .

برای تشویق مشارکت ، به جای نکوهش او ، رفتار خوب او را تحسین کنید . یادتان باشد ، ایرادی ندارد که فرزندتان اشیای خاصی را برای خودش نگه دارد . همان طور که بزرگ می‌شود ، یاد می‌گیرد که شراکت با دوستان لذت بیشتری دارد . وقتی با فرزندتان درباره‌ شراکت حرف می‌زنید ، آرام و مهربان باشید . همدردی را تشویق کنید . درک کنید که شراکت برای او تا چه حد دشوار است . امکاناتی را به وجود آورید که کار را ساده کند .

” دیدم وقتی سارا کتابت رو خواست ، چقدر ناراحت شدی . شراکت خیلی سخته . نمی‌دونم، شاید چون باهاش شراکت نکردی ، سارا هم ناراحت شده . “

متخصصان چه می‌گویند …

می‌خواهم فرزند هجده ماهه‌ی خود را از شیر بگیرم. چه کنم ؟
پاسخ : لیندا بریتز ، مشاور شیردهی : هر مادر و فرزندی پیوندی منحصر به فرد دارند . اکثر کودکان حدود هجده  ماهگی به طور میانگین روزانه دو بار شیر می‌نوشند  معمولاً صبح‌ هنگام بیدار شدن و شب پیش از رفتن به بستر .

توجه داشته باشید که به تدریج و با عشق فرزندتان را از شیر بگیرید و حالات احساسی و نیازهای شخصی او را در نظر داشته باشید . معمولا ساده‌تر است که هنگام شب پدر را درگیر کنید تا به ترک آن کمک کند و جایگزین وقت شیردهی باشد .

چون فرزندتان بیش از یک سال دارد ، زمان شام یا حمام به او شیر چرب گاو یا آب در فنجان لوله‌دار بدهید . بگذارید شبها پدر داستان بخواند و بچه را در بستر بخواباند . و تا زمانی که پدر تغذیه‌ی شامگاهی را به عهده می‌گیرد ، به شیردهی پستانی صبحگاهی ادامه دهید .

چند روز صبر کنید تا فرزندتان به این تغییر عادت کند و شما از پُری پستان احساس ناراحتی نکنید . یادتان باشد که روزانه با او بسیار مهربان باشید . همان طور که هر دوی شما به این تغییر عادت می‌کنید ، می‌توانید تغذیه‌ صبحگاهی را نیز متوقف کنید .

اگر بچه نیمه شب از خواب بیدار شد ، از پدر بخواهید که او را در آغوش گیرد ، آرام کند ، و به او آب دهد . صبحگاه هنگام بیدار شدن بچه، برخیزید و یک لیوان شیر گاو یا آب به او بدهید . اگر فرزندتان سالم است و رشد می‌ کند ، به عنوان نوشیدنی شیر کامل گاو همراه با انواع خوراکی‌های مغذی به عنوان میان‌وعده کافی خواهد بود .